اضطراب جدایی در کودکان

-چرا کودکان دچار اضطراب جدایی می شوند؟

-و با چه راههای می توان این اضطراب را کاهش داد!؟

-کودکان هنگام جدایی از والدین خود معمولا دچار ترس و اضطراب می شوند گه این ترس ناراحتی ،اضطراب جدایی خوانده می شود.

-اضطراب جدایی نخستین اضطرابی است که هر کودکی آن را تجربه می کند.این اضطراب معمولا از سن هفت تا دوازده ماهگی شروع و پانزده تا هجده ماهگی به اوج خود می رسد و بعد از آن کاهش می یابد.

-این مرحله ای از سن کودک ،یک فرایند طبیعی در رشد او است. گذراندن این مرحله ، تا حدودی به اخلاق کودک وهمچنین مهارت های فرزندپروری والدین او بستگی دارد.

-کودکانی که دارای وابستگی شدید هستند ،مادرانی وابسته دارند که آن را به فرزند خود منتقل می کنند. می توان گفت یکی از راه های انتقال، پیگیری دائم وضعیت کودک زمانی که کودک به طور مستقل مشغول کاری میباشد،است.

این مادران وابسته، همیشه در حال کنترل کردن فرزند خود هستند که فرزندشان کجاست ،با چه کسی صحبت می کند،چه می کند.

بیشتر کودکان حتی در سنین بالاتر هم از جداشدن از والدین خود می ترسند. ترس این کودکان دیگر اضطراب جدایی طبیعی به حساب نمیاید بلکه اختلال اضطراب جدایی نام می گیرد.

ویژگی های آن:

-کودکانی که در محدوده سنی 5 تا8 ساله هستند بیشتر از بچه های دیگر نگران صدمه دیدن هستند امتناع کردن از رفتن به مدرسه، سایه به سایه راه رفتن پشت سر والدین،تنها نخوابیدن در موقع خواب از ویژگی های آن است .

-برای درمان اختلال اضطراب جدایی چند راه وجود دارد که به بررسی تعدادی از آن ها می پردازیم:

-قدم اول: بدون این که کودکتان اطلاع داشته باشد او را ناگهانی رها نکنید و تنها نگذارید. قبل از این‌که بروید برنامه‌تان را به زبان ساده برایش توضیح دهید و به او بگویید که در این مدت چه کارهایی می‌تواند بکند. زمانی که حضور ندارید فرزندتان باید احساس امنیت و آرامش داشته باشد.به یاد داشته باشد که بدون اطلاع ،او را در یک جمع یا خانه تنها نگذارید چراکه باعث می شود دیگر به شما اعتماد نداشته باشد و دائم خود را به شما بچسباند.

-قدم دوم: قطعا پسر یا دختر کوچک شما که دائم به شما چسبیده بوده به راحتی از عادت خود را ترک نمی کند و به گریه و داد زدن متوسل می شود.

-قدم سوم: این اتفاقات در دفعات اول امکان دارد بیشتر از فکرش را می کنید طول بکشد .سعی کنید آرامش خود را حفظ کنید و عصبانی نشوید این احتیاج نزدیکی فرزندتان را درک کنید.

-قدم چهارم:اگر این سه قدم بالا را به درستی انجام بدهید کودکتان آرام آرام دوری از شما را می‌پذیرد و یاد می‌گیرد که تنها ماندن آنقدر‌ها هم وحشتناک و ترسناک نیست. در این مرحله شما با تشویق او می‌توانید این رفتار درست را تقویت کنید و از این حرف که << شما بزرگ شدید >> استفاده کنید .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این زمینه را پر کنید
این زمینه را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
شما برای ادامه باید با شرایط موافقت کنید

فهرست