دوران کودکی  و خردسالی نقش مهمی در سرنوشت انسان ایفا می‌کند و بسیاری از مشکلات و نارسایی‌های تربیتی و موفقیت‌های دوران بزرگ‌سالی در این دوران اتفاقمی افتد. رشد جسمی، ذهنی، عاطفی، اجتماعی و شخصیتی کودکان در دوران قبل از دبستان و توجه به این سنین از کودکان، چنان اهمیتی دارد که سهل‌انگاری و کم‌توجهی به آنها، خسارت جبران‌ناپذیری را برای فرد و جامعه به همراه خواهد داشت.

مذهب در سنین مختلف برای کودکان دارای معانی مختلفی است، ولی دنیای آنها از حدود شش سالگی دنیای عشق و محبت، احترام به خدا، ستایش ونیایش او، احساس خجالت و ناراحتی در صورت نافرمانی از دستور خدا را در پیش میگیرد. ازحدود هشت سالگی به بعد شوق مذهبی او بیشتر، به مسائل مذهبی علاقه‌ مند‌تر و به عبارات دیگر متدین‌تر می‌شود.

روش‌های ارتباطی بزرگ‌‌سالان با کودکان  و شیوه‌های آموزه‌های دینی، از مهم‌‌ترین عوامل رشد شخصیتی کودکان هستند که دین اسلام اهمیت زیادی برای آن قائل است. روان‌شناسان نیز امروزه معتقدند که آموزش‌های دینداری و مذهبداری باید از دوران کودکی آغاز شود تا شخصیت کودک رنگ و بوی دینی بگیرد و رفتار او در دوره‌های دیگر زندگی  و بزرگسالی او مبنی بر دینداری باشد.

خانواده مهم ترین  بستر برای پیدایش رفتارهای مذهبی است. آموزه های دینی که به کودک ارائه می شود و او یاد می گیرد، فقط از طریق تکرار، تقلید و آشنایی است.

قابلیت فهمیدن مفاهیم مذهبی با بالاتر رفتن سن کودک کمتر می شود و تفکر های شخصی او، جای تقلید از خانواده در باره ی دین و مذهب را می گیرد.

اجبار  و تاکید بسیار کودک به یادگیری مفاهیم و اعمال مذهبی بسیار اشتباه است؛زیرا کودک گاه منجر به سرخوردگی، لج بازی و بی رغبتی نسبت به مسائل مذهبی می شودپس  نسبت به این امر،  باید حتما ظریفانه برخورد کرد.

همچنین حرف زدن درباره خدا، به کودک احساس امنیت می دهد، زیرا کودکان بیش از بزرگسالان خود و اطرافیانشان را نیازمند به تکیه گاه قوی و مهربانی می بینند که قادر است همه آرزوهای آنها را برآورده سازد.

برای تثبیت ایمان در دل فرزندتان دیدگاه او از خدا را صحیح و عمیق کنید و به پرسش های او در مورد خداوند جواب های درست و در حد فهم او بدهید.

کودک از مذهب  و دین چیزی را می‌پذیرد که متناسب با خواسته‌های او و مشاهدات، تجربه و یافته‌های شخصی اوست.

به تدریج که رشد و آگاهی کودک افزایش می‌یابد، دامنه ارتباط او با مذهب بیشتر شده و موجب پیدایش حالت‌هایی در کودک می‌شود که می‌توان او را حالت‌های مذهبی خواند؛ در سن هفت یا هشت سالگی و در مواردی نیز حتی در سنین کمتر دیده می‌شود که کودکان کاملا آموزه های دینی والدین خود را پذیرفته اند و آنها را درک کرده اند.

 درنتیجه حضرت علی(ع) فرموده‌اند: «به درستی که قلب کودک مانند زمین حاصل‌خیزی است که هر چه در آن قرار گیرد مورد پذیرش واقع شده و دارای نتیجه است».این گفته به خوبی نقش آموزش و تعلیم و تربیت در سنین کودکی و نوجوانی را برای ما بازگو می‌کند.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این زمینه را پر کنید
این زمینه را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
شما برای ادامه باید با شرایط موافقت کنید

فهرست