برای فرزندتان در دسترس باشید:

  • به ساعاتی که فرزندتان بیشتر احتمال حرف زدن دارد توجه کنید و حضور داشته باشید : به طور مثال- قبل از خواب، قبل از شام، درون ماشین.
  • گفتگو را شروع کنید; این باعث می شود فرزندتان متوجه شود که شما به اینکه چه اتفاقاتی در زندگیش می افتد اهمیت می دهید.
  • هر هفته فعالیت های دونفره با فرزندتان ترتیب بدهید و در این زمان برنامه ی دیگری را نگنجانید.
  • راجع به علایق فرزندتان مطلع شوید- به طور مثال موسیقی و یا فعالیت موردعلاقه شان- و شما هم به آن چیزها علاقه نشان بدهید.
  • گفتگوها را با آنچه که در ذهنتان می گذرد شروع کنید، به جای اینکه گفتگو را با یک پرسش شروع کنید.

 

به فرزندتان نشان دهید که گوش می دهید:

  • وقتی که فرزندتان در مورد دغدغه هایش صحبت می کند هرکاری را که میکنید متوقف کنید و گوش دهید.
  • اشتیاق خود را برای شنیدن آنچه می گوید نشان دهید بدون اینکه مزاحمتی ایجاد کنید.
  • به دیدگاهشان گوش دهید، حتی اگر شنیدنش سخت باشد.
  • بگذارید حرفش را تمام کند قبل از اینکه جواب بدهید.
  • چیزی را که گفته تکرار کنید تا مطمئن شوید درست متوجه حرفشان شده اید.

 

طوری پاسخ بدهید که فرزندتان بشنود:

  • عکس العمل های تندتان را نرم تر کنید، فرزندتان صدای شما را نشنیده می گیرد اگر عصبانی یا مدافع ظاهر شوید.
  • نظرتان را بدون اینکه نظر او را بکوبید بیان کنید ; قبول کنید که اختلاف نظر داشتن موردی ندارد.
  • در مورد اینکه حق با چه کسی است بحث نکنید. عوضش بگویید که “می دانم که مخالفی ولی این چیزی است که من فکر میکنم.”
  • وسط گفتگو بیشتر به احساسات فرزندتان توجه کنید تا احساسات خودتان.

 

یادتان باشد:

  • از فرزندتان بپرسید که موقع یک گفتگو چه چیزی را از جانب شما نیاز دارند، مثل مشورت، فقط گوش کردن، کمک برای کنار آمدن با احساسات، یا کمک برای حل مسئله ای.
  • کودکان با تقلید کردن یاد میگیرند. اغلب مواقع، آن ها دنباله روی شما در بروز عصبانیت، مشکل گشایی، و کنار آمدن با احساسات هستند.
  • با فرزندتان صحبت کنید – درس ندهید، انتقاد نکنید، تهدید نکنید، و چیزهای ناراحت کننده نگویید.
  • کودکان از انتخاب های خودشان یاد میگیرند. تا جایی که تبعات خطرناکی درکار نیست احساس نکنید که باید دخالت کنید.
  • آگاه باشید که فرزندتان ممکن است شما را با گفتن قسمت کوچکی از آنچه اذیت شان میکند امتحان کنند. با دقت به حرفهایی که می زند گوش دهید و تشویقش کنید که حرف بزند و او ممکن است که بقیه داستان را هم با شما به اشتراک بگذارد.

 

والدین بودن کار سختی است:

  • گوش دادن و حرف زدن کلید یک ارتباط سالم و موفق بین شما و فرزندتان است. ولی والدین بودن کار سختی است و نگه داشتن یک ارتباط خوب با نوجوانان می تواند دشوار باشد، به خصوص که والدین با فشارهای مختلف دیگری هم سروکار دارند. اگر شما دچار مشکلات برای مدت طولانی ای شده اید، شاید صحبت با مشاور گزینه ی خوبی و مفیدی برای شما باشد.

 

منبع:    American Psychological Association

http://www.apa.org/helpcenter/communication-parents.aspx

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این زمینه را پر کنید
این زمینه را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
شما برای ادامه باید با شرایط موافقت کنید

فهرست