زمانی که اوتیسم شناخته شد کارشناسان گمان میکردند که این یک اختلال عاطفی که توسط مادران سرد و بی توجه که مادران یخچالی نامیده میشدند، ایجاد شده است.

امروزه روانشناسان میدانند که اوتیسم به دلیل وجود مشکل در ساز و کار مغز است و نه طوری که افراد بزرگ شده اند. این کشف باعث به وجود آمدن درمان های طبی، تحصیلی و رفتاری شده است.

دارو می تواند بعضی از کودکان اوتیستیک را کمک کند گرچه هیچ دارویی به طور خاص اختلال را هدف نمیگیرد. کارشناسان دارو را برای مهار کردن علائمی که از همه بیشتر مشکل زا هستند استفاده میکنند. دارو میتواند تشنج و بیش فعالی را کنترل کند. از آنجایی که دارو به خودی خود به ندرت باعث بهبود رفتار میشود مداخله ی رفتاری هم لازم است.

بسیاری از برنامه های درمانی روی “شرطی سازی عامل” تاکید میکنند. که از پاداش برای تشویق رفتارهای خوب و تنبیه برای بازداشتن از رفتار بد استفاده میکنند. این روش می تواند باعث بهبود ارتباط و تعامل اجتماعی شود و رفتارهای مشکل زا مانند خشونت و خودآزاری را کاهش دهد.

درمان شناختی-رفتاری نیز روش مشابهی است که افکار و رفتار را هدف میگیرد.

تقویت روابط عمومی می تواند کودکان اوتیستیک را با تقویت رابطه هایشان کمک کند. به طور مثال در کلاس دانش آموزان بدون اوتیسم می توانند آنهایی را که دارای این اختلال هستند را از طریق آموزش و الگو بودن برای رفتارهای اجتماعی مناسب کمک کنند. ادغام کردن شاگردان اوتیستیک در کلاسهای معمولی هم در این  زمینه حائز اهمیت است بخصوص برای بعضی از کودکان این یکی سازی بسیار تاثیرگذار است.

http://www.apa.org/topics/autism/treatment.aspx

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این زمینه را پر کنید
این زمینه را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
شما برای ادامه باید با شرایط موافقت کنید

فهرست